De stad ligt stil onder een zwaar regengordijn.
De rivier is niet meer te drinken, maar de
vissen komen er nog steeds op af. De vrouwen van
het dorp weten dat het water gevaarlijk is, maar
ook dat het hun levensmiddel is. Ze wassen hun
kleren in het stroompje, houden het voor hun
kinderen, en slikken het door als er niets
anders is.
De ideale vrouwe keert terug naar haar dorp na
jaren in de stad. Ze heeft gehoord dat de oorlog
is afgelopen, maar de lucht blijft zwaar. Haar
vader is dood, haar broer is verdwenen, en de
oude grond is verward met nieuwe grenzen. De
mensen spreken over 'vergeten', maar ze
herinneren zich alles. De jonge vrouwen zijn
niet meer zo eenvoudig als vroeger; ze kijken
met scherpe ogen naar de wereld om hen heen.
Een nacht laat een visser een boot aan de oever
liggen. Het is leeg, behalve voor een oud boek
met een rood voetstempel. De vrouw pakt het,
leest het, en ontdekt dat de rivier geen
natuurlijke stroom heeft. Het is een gat in de
wereld, een plek waar de macht van de oude goden
nog altijd werkt. Ze begrijpt dat de vrouwen van
het dorp al jaren lang iets vasthouden wat nooit
mocht worden losgelaten.
Ze wordt gevolgd door een man met een knoop in
zijn hand. Hij zegt niets, maar zijn blik is
duidelijk. Er zijn regels die niemand mag breken.
Als je de rivier betreedt, moet je klaar zijn
voor de prijs. De vrouw weigert te luisteren. Ze
wil weten waarom de vissen nog altijd komen,
waarom de vrouwen hier blijven wonen, en waarom
de oude goden nooit zijn verdwenen.
De volgende dag ziet ze een meisje uit de rivier
komen. Het is niet levenloos, maar ook niet
levend. Het ademt, maar het spreekt geen woord.
De andere vrouwen schrikken, maar de vrouw
blijft bij het meisje staan. Ze weet nu dat de
rivier een drempel is, een plek waar de wereld
zichzelf herinnert. De macht is niet verdwenen;
ze is alleen verstoppen geworden.
De man met de knoop verschijnt weer. Hij legt
een mes op tafel en zegt: "Je kunt kiezen tussen
de waarheid en het overleven." De vrouw neemt
het mes. Ze snijdt haar vinger open, laat het
bloed in het water vallen, en zegt niets. De
rivier trilt, en het meisje trekt zich terug. De
vrouw weet dat ze nu iets heeft veranderd, maar
ook dat ze nooit meer hetzelfde zal zijn.
De stad blijft stil, maar de rivier loopt verder.
De vrouwen weten nu dat de kracht van de oude
goden nog steeds in hun bloed zit. De ideale
vrouwe is niet meer zo idealistisch, maar ze is
ook niet meer zo onschuldig. Ze heeft de grens
overschreden, en nu moet ze leren hoe ze
erdoorheen kan leven.
