De stad kent geen zonsondergang. De lucht blijft

goudkleurig, alsof het leven is gestolen en

vervangen door een vaste glans. De mensen lopen

zonder hoofd, met schouders gebogen onder het

gewicht van herinneringen die nooit zijn gevoeld.

Een meisje uit het arme deel van de stad ontdekt

dat ze kan zien wat anderen niet kunnen:

spiegels die bewegen, stemmen die uit de muur

spreken, en een vrouw die niemand anders ziet.

Ze wordt aangevallen door een groep jongeren die

haar verdenken van voodoo. Ze vlucht naar een

oude bibliotheek, waar ze een boek vindt dat

haar naam bevat. Het boek zegt dat ze de laatste

erfgenaam is van een oud ritueel, een ritueel

dat de stad had moeten vernietigen, maar dat was

vergeten door de tijd. De stad is geen stad,

maar een levend geheugen, een plek waar de doden

nog steeds leven als spiegelbeelden.

De vrouwen van de stad beginnen te verdwijnen.

Elke avond stappen er drie nieuwe vrouwen in de

spiegels, en elke ochtend verschijnen ze weer,

met lege ogen en een nieuwe klank in hun stem.

De meisjes van de straat horen het gerucht dat

een vrouw met gouden ogen terugkomt om wraak te

nemen voor wat de stad heeft gedaan aan haar

familie. Ze vinden haar in de bibliotheek, waar

ze een spiegel openmaakt met een mes van zilver.

De stad reageert. De straten worden smalle

doorgangen, de huizen sluiten zichzelf af. De

vrouwen die de spiegel hebben gezien, beginnen

te hallucineren. Ze herinneren zich dingen die

nooit zijn gebeurd. Een man uit de stad probeert

haar te vermoorden met een stuk glas, maar het

glas breekt in zijn hand, en hij valt neer met

een gescheurde lip. Hij herinnert zich dat hij

zelf een spiegel heeft gebroken, lang geleden,

toen hij haar moeder doodde.

De vrouw uit de stad maakt een keuze. Ze laat de

spiegel open staan, en de stad begint te breken.

De gouden lucht verdwijnt. De mensen beginnen te

zien wat ze altijd al waren: alleen, onzeker,

met een zwaar hart. De laatste spiegel sluit

zichzelf, en de vrouw loopt weg, met niets meer

dan een blauwe kruidenkruid in haar zak. De stad

blijft bestaan, maar nu met een nieuw soort

stilte.