De koffiebar op de Hoogstraat sluit om halfzes.
De serveerster zet de laatste kop weg, maar de
stoel aan de hoek blijft leeg. Een briefje ligt
erop, met een vingerafdruk en een adres in de
Noordelijke Wijken. Ze is niet teruggekomen.
De politie zoekt haar in het oude stadsdeel,
waar herinneringen zich vastklampen aan muren.
Iemand zegt dat ze bij de schrijver was, die
zijn boek onder de grond heeft gestopt. De grond
is nat, en de schrijver wordt gevonden met een
mes in zijn rug, het boek nog steeds onder zijn
hand.
Een jonge redacteur krijgt het manuscript
toegestuurd. Het gaat over een regering die
mensen verdwijnen laat, zonder spoor. Hij weet
dat het waar is, want hij zag het zelf in de
jaren ’30, toen de koloniale wetten werden
aangepast. De regel is duidelijk: wie onthult,
verdwijnt.
Hij begint te schrijven, maar elke pagina die
hij voltooit, verdwijnt uit zijn huis. De
woorden vallen in het water, als of ze nooit
bestonden. Hij ontdekt dat het manuscript alleen
kan worden gelezen door iemand die geen naam
heeft, geen identiteit, geen verleden. Iemand
zoals zij.
Ze wordt gevonden in een afgelegen boerderij,
waar de lucht zo zwaar is dat het ademhalen pijn
doet. Ze herinnert zich niets, maar de mannen
die haar hebben meegenomen, zien haar aan als
een kind van de regering. Ze moet iets weten,
iets wat de wereld verandert. Ze wordt
gechanteerd met een foto van haar vader, die in
de oorlog is verdwenen.
De redacteur vindt haar, maar de foto is
verdwenen. De mannen komen terug, en hij moet
kiezen: het manuscript vernietigen of haar leven
riskeren. Hij kiest voor het manuscript, maar de
woorden zijn gewist. De regering heeft het
gehoord.
Ze wordt weer vrijgelaten, maar de stad is
anders. De koffiebar is gesloten, de schrijver
is dood, en de mensen kijken haar niet meer aan.
Ze weet dat ze nooit meer terugkomt, maar ze
hoopt dat iemand het verhaal zal vinden. En dat
het deze keer niet onder de grond blijft.
