Het lichaam van een vrouw wordt gevonden in de

rivier bij Leiden. Ze draagt een veldkledingstuk

uit de oorlog, maar haar gezicht is onherkenbaar.

De politie negeert het, maar een groep vrouwen,

allemaal ouders van kinderen die tijdens de

oorlog verdwenen, ziet er iets herkenbaars in

haar houding. Ze noemen zichzelf 'De

Vrouwen'.

Ze beginnen te onderzoeken wie ze is. Een oude

krant uit 1943 wijst naar een naam: Els van den

Berg. Ze was actief in een verborgen netwerk dat

kinderen probeerde te redden. Maar de krant

noemt haar ook als vermist na een schietpartij

in het centrum. Geen bewijs, geen lichaam.

Els’ dochter, nu in de zestig, krijgt berichten

van de Vrouwen. Ze weigert te geloven dat haar

moeder nog leeft. Tot ze een brief vindt met een

code die alleen haar moeder zou kennen. Ze

begint te zoeken en ontdekt dat Els niet is

verdwenen, maar ondergedoken is in een plek waar

niemand haar zou vinden: een ondergrondse

gemeenschap van vrouwen die de oorlog niet

wilden vergeten.

De Vrouwen dringen binnen in deze gemeenschap.

Ze ontdekken dat Els een geheime archief heeft

aangelegd – een collectieve herinnering aan al

die kinderen die door de oorlog zijn verloren

gegaan. Maar de regering van de jaren vijftig

had dit archief verborgen om de sociale

spanningen te beheersen. Het is nu weer opgepakt,

maar niet door de autoriteiten. Door de vrouwen.

De Vrouwen besluiten het archief openbaar te

maken. Ze gebruiken een techniek uit de oorlog:

een illegale drukpers in een kelder. De

drukwerken verspreiden zich via vertrouwde

handen, en de herinnering komt terug. Mensen

herinneren zich dingen die ze jaren geleden

hebben verdrongen. De collectieve trauma begint

zich te verzetten tegen de stilte.

Een agent wordt gestuurd om de drukpers te

vernietigen. Hij vindt het archief, maar leest

een bladzijde voordat hij het vernietigt. Hij

herkent zijn eigen moeder in een foto. Hij laat

het staan. De drukpers blijft werken.

De Vrouwen krijgen geen erkenning, geen beloning.

Maar hun werk leeft voort in de herinnering van

degenen die het nodig hadden. De oorlog is niet

voorbij. Het is alleen verplaatst.