De straatlantaarns in Amsterdam knipperen als
zenuwtrekken. Een meisje met het gezicht van een
kind, maar ogen vol onrust, stapt uit de metro
bij de station Leidseplein. Ze draagt geen jas,
alleen een oud linnen jack dat naar oude kruiden
ruikt. Haar handen zijn vuil, alsof ze net uit
een kelder zijn gekropen.
Ze blijft staan bij een verlaten pand aan de
Singelgracht. De ramen zijn geschilderd met
symbolen die niemand meer herkent. De deur
wankelt op zijn scharnieren. Ze duwt hem open.
Binnen is het donker, maar niet leeg. Een lucht
van verrotte bloemen en metaal.
In de hoek zit een man met een gouden ring aan
zijn vinger. Hij noemt zichzelf de 'verborgen
mentor'. Zijn stem klinkt alsof hij lang geleden
al gestorven is. Hij zegt dat zij de laatste
erfgenaam is van een beroep dat niet meer
bestaat: de ‘mannen’. Ze weet niet wat dat
betekent. Hij zegt dat het een functie is, niet
een naam. Iemand die de grenzen tussen dromen en
werkelijkheid kan veranderen.
Ze denkt dat hij gek is. Maar dan begint het te
regenen. Niet van buiten, maar van binnen. De
muren trillen. De lucht kleurt blauw. De man
zegt dat het de ‘magische ontwaking’ is. Dat het
begin is van iets waar ze niet voor was opgeleid.
Ze probeert te vluchten, maar de deur is
verdwenen.
In de nacht wordt ze gewekt door het geluid van
schreeuwen. De stad is veranderd. Straten zijn
weggegleden in andere dimensies. Mensen lopen
zonder hoofd. De lucht is zwaar met het gevoel
van een eind. Ze rent naar het centraal station,
maar de treinen zijn stil. In plaats daarvan zie
ze figuren die zichzelf kunnen veranderen. Ze
noemen zichzelf ‘de hedendaagsen’. Ze zeggen dat
de wereld nu anders is. Dat de magie niet meer
moet worden ontdekt, maar moet worden
aangeroepen.
De mentor zegt dat het een ‘apocalyptische
dreiging’ is. Dat de grenzen zijn gevallen. Dat
de mensen die nog kunnen zien, moeten leren om
te leven in een wereld waarin alles mogelijk is.
Ze weet niet of ze dit wil. Maar de tijd is
omgekeerd. De stad is een spiegel geworden. En
ze is de enige die nog kan kiezen.
Ze ziet een foto van haar moeder in een krant
uit 1945. Het gezicht is hetzelfde. Maar de ogen
zijn anders. Ze begrijpt nu waarom ze nooit over
haar vader heeft gehoord. Ze loopt terug naar
het pand. De deur is weer open. Ze stapt erdoor.
De lucht is zwaar, maar niet met angst. Met
herinnering.
Ze ziet een kind op een fiets. Het kind zingt
een lied dat ze ooit heeft gehoord. Ze herinnert
zich het moment waarop ze het leerde. Het was
een avond in de jaren vijftig. De lucht rook
naar zee en sigaretten. Ze lachte. Ze had geen
idee wat komen zou.
Nu is het weer zo’n avond. Maar ze is klaar. Ze
pakt de gouden ring van de mentor. Ze drukt hem
tegen haar huid. De wereld verandert. Niet in
een explosie, maar in een ademhaling.
Ze is niet meer alleen. Ze is weer thuis.
