De stroom van elektriciteit in Amsterdam wordt
op 23 april 1937 onverwacht onderbroken. Een
technicus bij de gemeentelijke energiebedrijven,
Joris van den Berg, ontdekt een vreemd patroon
in de stroomleidingen — een herhalende pulsvorm
die geen menselijke hand heeft gegenereerd. Hij
noemt het "de zang van de tijd".
In de week daarop beginnen mensen met
verliesgevoelens en herinneringen aan
gebeurtenissen die nooit zijn gebeurd. Een
schoolmeester vergeet waar hij is, een moeder
herinnert zich een kind dat nooit geboren is. De
stad raakt in verwarring, terwijl de stroom weer
opnieuw stopt, elke keer op dezelfde dag.
Joris ontdekt dat de pulsen van de tijd een
mechaniek zijn: een vorm van tijdsprong die via
elektriciteitsnetwerken werkt. Hij bouwt een
apparaat dat deze signalen kan opvangen en
interpreteren. De eerste test levert een visioen
op: een land zonder oorlog, waar de kolonies nog
steeds onder Nederlandse heerschappij staan.
Maar toen hij terugkeert, is de realiteit
veranderd. Het station waar hij werkt is nu een
monument voor de oorlogsheld Jan van Hout. Zijn
eigen ouders zijn niet meer getrouwd, en zijn
vader woont in een kamp in Java. De regering
heeft een nieuwe wet aangenomen: iedereen moet
een "tijdsgelijkheidspas" dragen, een
chip die
bepaalt of je toegestaan bent om te reizen in de
tijd.
Joris probeert het apparaat te vernietigen, maar
de pulsen worden sterker. Iemand anders gebruikt
hetzelfde mechanisme, en de tijd begint te
vervagen. De stad verdwijnt in een wolk van
herinneringen, en de lucht kleurt rood alsof het
einde van de wereld nadert.
Hij besluit om naar de oorsprong te gaan — de
plek waar de eerste puls werd gestuurd. In een
oude fabriek buiten de stad vindt hij een
schriftje van een onbekende, geschreven in een
taal die hij niet herkent. Het eindigt met een
waarschuwing: "De tijd is geen pad, maar een
spiegel."
Op de ochtend van 23 april 1937, net voordat de
stroom uitvalt, neemt Joris het apparaat mee
naar de elektriciteitscentrale. Hij zet het aan,
en de tijd breekt. De stad blijft stil, alsof
alle mensen opnieuw beginnen. Maar de pulsen
houden op. De wereld is weer normaal — of
tenminste, zoals het was voordat hij er iets aan
deed.
