De stad ligt onder een zwaar regengordijn, alsof

de hemel zich wil afsluiten voor wat er gaat

gebeuren. De man met de pragmatische blik loopt

naar het huis waar hij opgroeide, nu verlaten en

vervallen. Zijn broer was sinds 1939 verdwenen,

vermoedelijk gedood tijdens de oorlog. Maar

vandaag, op een avond vol onrust, vindt hij een

brief in een oude koffer, geschreven in een hand

die hij herkent.

De brief noemt geen datum, geen plek, alleen een

woord: "Dit is niet het einde". Het is de

laatste zin die zijn broer ooit heeft geschreven.

De man weigert te geloven dat het een valstrik

is. Hij zoekt naar bewijs, maar alles wijst naar

een andere realiteit. Een maand later ontdekt

hij een oude krant uit 1942, met een foto van

zijn broer, levend, in een andere stad. De krant

is niet bestaand in deze tijd.

Hij begint te denken dat de tijd niet lineair is.

Dat er meerdere werelden tegelijk bestaan. De

regels van de natuur veranderen: dingen kunnen

verdwijnen of verschijnen zonder verklaring. Hij

ontdekt dat hij zelf ook een geheugenverlies

heeft, maar niet van de oorlog. Het is als een

schaduw die zich over zijn herinneringen legt.

In een oud archief vindt hij een document over

een 'tijdspiegel', een technologie die in de

jaren dertig werd ontwikkeld door een

wetenschapper die later verdween. De spiegel kan

mensen verplaatsen tussen werelden, maar alleen

als ze hun eigen verleden accepteren. De man

weigert dit te geloven. Hij wil alleen zijn

broer terug.

Maar de spiegel eist een prijs. Iemand moet

blijven waar hij is. Als hij de spiegel gebruikt,

verdwijnt zijn broer permanent uit deze wereld.

Of hijzelf wordt gevangen in de andere. De

regels zijn duidelijk: geen tweeledige keuzes.

Op de dag van de spiegel, bij een stille

kerktoren in de duinen, haalt hij de spiegel

tevoorschijn. Zijn broer staat daar al, met

dezelfde blik als vroeger. Ze spreken niet. De

man kiest ervoor om te blijven. Zijn broer

verdwijnt in een wolk van licht. De spiegel

breekt.

De stad blijft onder het regengordijn. De man

loopt terug naar het huis, nu met een leegte die

nooit zal worden gevuld. De tijd blijft

stilstaan, alsof de wereld zich herstelt van een

wond die nooit echt geheeld is.