De vrouwelijke leidinggeefster van een
ondergronds netwerk wordt ontdekt door een
systeem dat haar identiteit weet. Ze vlucht naar
een geïsoleerde boerderij in het zuiden, waar ze
zichzelf als 'vrouwen' verbergt. De regering
heeft de technologie van het tijdstipperen
verboden, maar de herinnering aan oorlog en
verlies blijft levendig in de stromen van de
samenleving.
In de wederopbouwperiode verschijnt een nieuwe
generatie die geen betrokkenheid wil tonen bij
het verleden. Een jonge man, een exmilitair met
psychische schade, wordt uitgesloten door zijn
eigen gemeenschap. Hij ontdekt dat de regering
een geheime database onderhoudt met informatie
over alle burgers, inclusief hun persoonlijke
trauma's. Hij probeert erin te doordringen, maar
wordt tegengehouden door een wet die verbiedt om
persoonlijke geschiedenis te delen.
De kluizenaar, die al jaren alleen leeft,
ontdekt dat hij wordt gevolgd door een groep
mensen die zijn verleden willen onthullen. Ze
dringen binnen en brengen hem met geweld naar
een centrale ruimte, waar een machine is
aangebracht die de hersenen kan lezen. De
regering heeft besloten om alle collectieve
herinneringen te wissen, om de spanningen te
verminderen. De kluizenaar wordt geconfronteerd
met zijn eigen vergeten verleden: hij was ooit
een lid van de vrouwelijke leidinggeefster, maar
heeft zichzelf verwijderd om niet te worden
gebruikt.
Hij weigert de machine te gebruiken. In plaats
daarvan breekt hij de veiligheidssystemen en
verandert de instellingen. De machine begint te
vallen, en de herinneringen van duizenden worden
vrijgelaten. De regering probeert het te stoppen,
maar de massa reageert. De sociale uitsluiting
die de jonge man ervoer, wordt nu gezien als een
symptoom van een groter probleem. De kluizenaar
verdwijnt, maar de herinneringen blijven. De
toekomst is niet meer dezelfde.
