De stad ziet het eerste teken van de toekomst:
een vrouw met een geïmplaneerde huid, die op een
regenachtige avond bij het station verschijnt.
Ze draagt geen kleding uit haar tijd, maar een
synthetische stof die zich aanpast aan de
luchtvochtigheid. De politie wordt gewaarschuwd,
maar niemand kan haar vangen.
De rigide traditionalist, een oudkoopman met een
zaak in sieraden, herkent in haar een symbool
van de verlorene toekomst. Hij weigert haar te
accepteren, maar zijn klanten beginnen haar te
volgen. Een jonge schrijfster, die zich in de
toekomst had afgekeerd van het verleden, ontmoet
haar in een café. Ze probeert haar te verleiden
met verhalen over een wereld zonder oorlog, maar
de vrouw weigert te luisteren.
De machtsstrijd begint wanneer de
traditieafhankelijke club van de stad besluit
haar te verdrijven. Ze wordt aangevallen in een
steeg, maar weet te ontsnappen via een
ondergronds netwerk dat alleen zij kan zien. De
technologie van haar tijd is niet alleen
voordeel, maar ook belemmering: ze kan geen
mensen rechtstreeks manipuleren, alleen via
indirecte acties.
Een driehoeksverhouding ontstaat tussen de
schrijfster, de traditieafhankelijke koopman en
de vrouw uit de toekomst. De schrijfster voelt
zich verantwoordelijk voor de vrouw, terwijl de
koopman haar als een bedreiging beschouwt.
Beiden proberen haar te controleren, maar de
vrouw blijft onbereikbaar.
De stad begint te veranderen. De vrouw maakt een
eind aan een oude gewoonte: de dagelijkse
rituelen van het vertrouwen in de traditionele
handelswetten. Ze laat een brief achter met een
code die alleen de toekomst kan begrijpen. De
koopman probeert haar te arresteren, maar de
code ontgrendelt een veiligheidsmechanisme dat
hem zelf uitschakelt.
De schrijfster ontdekt dat de vrouw uit de
toekomst niet is gekomen om te veranderen, maar
om te onthullen. De stad leeft in een illusie
van neutraliteit, maar de werkelijkheid is een
samenspel van macht en onderwerping. De vrouw
laat een foto achter van een toekomst zonder
oorlog, maar ook zonder vrijheid.
De traditieafhankelijke koopman sterft in het
ziekenhuis, met een laatste woord: "We hebben
haar niet kunnen stoppen, maar we hebben haar
ook niet kunnen begrijpen." De schrijfster
publiceert het verhaal van de vrouw, maar nooit
meer over haar eigen toekomst.
De stad blijft bestaan, maar de machtsstrijd is
verplaatst. De vrouw is verdwenen, maar haar
aanwezigheid blijft als een geheim dat geen
enkele generatie ooit zal vergeten.
