De trein stopt bij een klein station in het
zuiden. Een man in een donker jasje stapt uit,
met een tas vol papieren en een kaartje naar een
onbekende bestemming. Niemand weet wie hij is of
waar hij vandaan komt. De lokale krant noemt hem
"de vreemdeling" en schrijft over zijn
plotselinge verschijning in een tijd van stilte
en spanning.
In het dorp beginnen mensen te fluisteren. De
oude schoolmeester herkent een handschrift in de
papieren. Het is van een man die jaren geleden
verdween tijdens de oorlog, onderweg naar een
geheime missie. De kinderen horen het niet, maar
de ouders weten wat het betekent: een geheim
verleden dat nooit is vergeten.
De vreemdeling zoekt een huis aan de rand van
het bos. Hij zet zijn tas neer en begint te
lezen. In de nacht hoort hij een geluid. Een
meisje, twaalf jaar oud, klopt aan. Ze zegt dat
ze zijn naam heeft gehoord in de droom van haar
moeder, die al jaren niet meer slaapt. Ze brengt
een brief met een vlag erop — de vlag van een
land dat nooit bestond, maar waarvan iedereen
weet dat het echt was.
De dorpsraad besluit om hem te vragen te
vertrekken. Ze zeggen dat het niet veilig is,
dat de grenzen zijn gesloten en dat niemand meer
moet weten. Maar de vreemdeling blijft. Hij
begint te schrijven, op papier dat hij uit de
tas haalt. De inhoud is onleesbaar voor anderen,
maar de kinderen zien dat hij trilt terwijl hij
het doet.
Een week later wordt het dorp bedreigd door een
nieuwe regeling: alle buitenlanders moeten
verdwijnen. De vreemdeling wordt gearresteerd,
maar de meisjes die hem hebben gezien lopen naar
het politiebureau. Ze zeggen dat hij geen
vreemdeling is, maar een man die het verleden
wil herstellen. De politie weigert te luisteren.
Ze zeggen dat het verleden niets meer waard is.
De vreemdeling wordt meegenomen, maar op de weg
naar het noorden verdwijnt hij. De kinderen
vinden een brief achtergelaten, met een adres en
een woord: "Hoop". Ze lopen erheen,
door het bos,
langs het oude spoor. Het huis is leeg, maar op
de muur staat een nieuw handschrift — dezelfde
letters als in de papieren. De laatste zin is:
"Het verleden leeft nog."
