De zon blijft vijf dagen boven de horizon. De

lucht kleurt rood, maar niemand spreekt erover.

Mensen kijken naar het hemellichaam alsof het

een geheim is dat ze niet durven uitspreken. De

jonge onderzoeker Maarten wisselt zijn jas voor

een mantel van stof en stapt uit het

treinstation in het dorp. Hij is hier om te

leren, maar wordt meteen aangevallen door een

kind dat schreeuwt: "Ze hebben je gevangen!

" Hij

voelt een pijn in zijn been, niet van de val,

maar van iets anders — iets wat hij niet

begrijpt.

In het dorp werkt hij als leerling bij de oude

dokter. De man heeft geen tijd voor woorden. Hij

toont Maarten een kaart met tekens die niet van

deze wereld lijken. "De natuur herstelt

zich,"

zegt hij, "maar niet zoals wij denken."

Een week

later ontdekt Maarten dat de mensen in het dorp

hun gezichtsvermogen verliezen. Ze zien alleen

de zon. Niemand weet waarom. Hij probeert het te

noteren, maar de pen glijdt van zijn vingers. De

regels van de natuur zijn veranderd. Wat eerst

was een dag, is nu een cyclus zonder einde.

Hij ontmoet een vrouw die zichzelf noemt "De

Vrouw van de Dood". Ze draagt een ketting van

koper en zegt dat de mensheid haar tijd heeft

gehad. "Je kunt dit niet stoppen," zegt ze,

"maar je kunt kiezen wie je bent terwijl het

gebeurt." Maarten weigert te geloven. Hij zoekt

een plek waar hij veilig is, maar elke plek is

dezelfde: rood, stil, vol van een zon die nooit

ondergaat.

Een maand na zijn komst verschijnt er een brief

in zijn kamer. Het is geschreven in een

handschrift dat hij niet herkent, maar de inhoud

is duidelijk: "Je bent niet de eerste. Je zult

niet de laatste zijn." De brief bevat een kaart

met een route naar een plaats die niet op de

kaarten staat. Hij gaat erheen. De weg is leeg,

behalve voor een groep mensen die zwijgend staan

te kijken naar de zon. Ze zeggen niets. Ze

houden geen spreuk vast. Ze zijn gewoon daar.

Toen hij thuiskomt, was het dorp leeg. De dokter

was verdwenen. De mensen waren weg. Alleen de

zon bleef. Maarten kiest ervoor om te blijven.

Hij ziet het licht, maar hij ziet ook de stilte.

Hij neemt de ketting van de vrouw aan. Hij weet

niet wat het betekent. Maar hij weet dat het

betekent dat hij nog steeds kan kiezen.