De zon stond laag boven de rijpe maïsvelden toen

de eerste steen werd losgemaakt uit de

ondergrondse ruïne. Het was geen gewone

veldarbeid, maar een opdracht van de nieuwe

kolonie die zich had gevestigd in de voetsporen

van de verlaten Romeinse stad. De mannen,

allemaal uit de Interbellumwoonplaatsen, werkten

onder de toezicht van een commandant die niet

kon spreken, alleen gebaren deed en zijn ogen

nooit op een mens liet rusten. Ze hadden geen

idee wat ze onder hun voeten vonden, tot de

grond openbarstte en een lichtblauwe vuurpil

verscheen, zo glanzend als een nieuw muntstuk.

De pil bleek geen metaal, maar een stukje van

een oudere tijd — een tijdstip waarin magie nog

niet was uitgewist, maar verborgen in de grond

lag. Toen een van de arbeiders zijn hand erop

legde, verschenen symbolen op zijn huid, alsof

hij een deel was geworden van iets groter. De

commandant keek toe zonder emotie, maar zijn

mond trilde bij het zien van het teken. Hij had

dit al eerder gezien, jaren geleden, in een

andere tijd.

De trouwe metgezel, een vrouw die altijd bij de

commandant was geweest, kreeg de taak om het

mysterie te ontrafelen. Ze wist dat hij iets

wist, iets dat hem had gered van een schandaal

dat de kolonie zou kunnen vernietigen. Maar de

commandant weigerde te praten. In plaats daarvan

liet hij haar een brief vinden, geschreven in

een vervalde hand, die sprak van een oorlog die

nog niet was aangebrand, maar wachtte op de

juiste moment. De brief eindigde met een

dreigement: als ze niet snel antwoord gaf, zou

de pil verdwijnen, en met hem de kans om de

waarheid te onthullen.

De magische ontwaking begon langzaam, maar

onvermijdelijk. De symbolen op de arbeider's

huid groeiden, werden zichtbaar voor iedereen,

en deden de anderen angstig achteruit deinzen.

Een oude wet, uit het tijdperk van de Oudheid,

kwam weer tot leven: wie de pil aanraakte, moest

het geheim delen of worden verdoemd. De

commandant had het geheim gekozen om te zwijgen,

maar nu was het aan de vrouw om te kiezen. Ze

wist dat als ze het vertelde, ze haar leven zou

verliezen. Als ze het niet vertelde, zou de pil

verdwijnen en alles wat ze wist met hem.

Ze besloot te spelen. Ze liet de commandant

denken dat ze het geheim had onthuld, maar in

werkelijkheid had ze niets gezegd. De pil begon

te gloeien, en plotseling viel de commandant op

de grond, zijn ogen wijd, alsof hij een droom

zag die hij al jaren had vergeten. De magie had

hem bereikt, en met hem het verleden dat hij had

willen vergeten. De vrouw stond stil, terwijl de

anderen haar aankeken met angst en verwarring.

Ze had geen woorden nodig, want de pil had

gesproken voor haar. De wereld had veranderd, en

ze wist dat ze nooit meer terug kon naar het

leven dat ze had gekend.