De archeoloog zoekt naar sporen van een verloren
stad in het oosten van het land. Hij vindt een
grot met stenen tafelen, waarop taal staat die
niemand herkent. De tekst bevat een oud ritueel
dat volgens de legende moet worden uitgevoerd om
de ziel van een dode te bevrijden. Hij neemt
foto's en maakt aantekeningen, maar de lokale
gemeenschap weigert hem te helpen. Ze spreken
niet over de plek.
Hij probeert de taal te ontcijferen met een oude
leraar, die alleen spreekt in raadsels. De
leraar wijst op een oude kaart, waarop de stad
is getekend onder een ander naam. De archeoloog
begrijpt dat de stad niet verdwenen is, maar
verzwolgen door een andere cultuur. Hij vindt
een oude kruidenier die hem vertelt dat de
rituelen nog steeds worden uitgevoerd, maar
onder andere vorm.
De archeoloog besluit het ritueel zelf uit te
voeren, in de hoop iets te ontdekken. Hij brengt
de juiste kruiden mee en zet een cirkel van
stenen neer. Tijdens het ritueel hoort hij een
stem die zijn eigen stem lijkt, maar met een
zwaar accent. De leraar verschijnt plotseling en
zegt dat de rituelen geen magie zijn, maar
herinneringen. De archeoloog had nooit moeten
komen.
De leraar zegt dat de stad niet bestaat, maar
dat de mensen erin leven. De archeoloog beseft
dat hij zichzelf heeft herkend in de stem. Hij
ontdekt dat zijn voorvader een van de laatste
drager van het ritueel was, en dat de stad een
symbolische plek is voor iedereen die zich
verloren voelt. Hij besluit het ritueel niet af
te maken, maar te delen met de gemeenschap.
De leraar verdwijnt. De archeoloog laat de
foto's en aantekeningen achter in de grot,
zonder te vertellen wat hij heeft ontdekt. Hij
keert terug naar de stad, waar niemand hem
herkent. De leraar had gelijk: de stad leeft in
de herinnering van de mensen, niet in de stenen.
