Een jonge vrouw verlaat het appartement dat ze
met haar moeder heeft gedeeld, na een ruzie over
oude foto's en een gesloten koffer. Ze weet niet
dat de koffer leeg is, maar de sleutel zit nog
in de lade. De volgende dag staat een vreemde
man bij haar deur: een voormalige politieman die
nu werkt voor een onbekende organisatie. Hij
biedt haar een baan als archivaris, met een
salaris dat haar schulden kan afbetalen.
In het kantoor waar ze werkt, ontdekt ze dat
alle documenten zijn gefalsificeerd. Er zijn
geen officiële rapporten over verdwijningen of
gewelddaden uit de jaren zestig. Alles is
verwijderd of veranderd. Ze begint te
onderzoeken wie de nieuwe bestanden heeft
gemaakt en waarom. De man die haar heeft
aangenomen, blijkt ook te werken voor een groep
die zichzelf "De Zwijgende Bende" noemt.
Ze vindt een oude map met namen en dossiers van
mensen die nooit zijn opgepakt. De lijst bevat
familieleden van haar moeder. Ze besluit om de
documents te laten zien aan een journalist die
zich bezighoudt met oorlogstrauma. Die laat haar
meekijken naar een vergadering waarin de Bende
beslist om de herinneringen te manipuleren via
sociale media. Ze worden gepresenteerd als
verzonnen verhalen, om de publieke gedachteslag
te beïnvloeden.
Tijdens een nachtelijke inbraak in het kantoor,
wordt ze betrapt door een van de Bendeleden. Ze
wordt vastgehouden in een kelder onder een oude
winkel. Daar ontdekt ze dat de Bende geen
ideologie heeft, maar een systeem van chantage
op basis van persoonlijke zwakheden. Ze moet
kiezen tussen het onthullen van de waarheid of
het leven van haar vriendin, die ook in de
handen van de Bende is gevallen.
Ze maakt een deal: ze geeft de Bende een lijst
van hun eigen leden, in ruil voor de vrijlating
van haar vriendin. De Bende accepteert, maar de
lijst is leeg. Ze wordt losgelaten, maar de
vriendin verdwijnt. De Bende heeft haar al
eerder ingehaald.
Een week later verschijnt er een nieuw artikel
in de krant, waarin de oorlogstrauma van de
jaren zestig wordt herwaardevol geacht. Het
artikel citeert een 'onafhankelijke
historica'
die geen naam heeft. De vrouw ziet het artikel
op een cafétafel en herkent haar eigen
handschrift op een notitie in de rand. Ze loopt
weg zonder te kijken naar het gezicht van de man
die het leest.
